Şarköy’den İzmir’e her gidişimde, Ayvacık rampasına başladığımda arabamdaki dostlarıma, hep aynı anımı anlatırım.
Dibi gözükmeyen, yeşilin her tonunu barındıran ormanı gösterip
– bütün buraları, bütün bu ağaçlar benim- derim.
En yakınlarım dahil çoğu arkadaşım,
- Abi hayırlı olsun ne zaman aldın… deyip çevrenin güzelliğinin farkına varsınlar diye hazırladığım tuzağa düşerler…
Hemen başlarım anlatmaya…
Beş veya altı yıl önce idi. Çocuklarım ve eşim ile güney den tatilden dönüyorduk. Eylül ün ortasıydı. Hasanaki de akşam yemeği yiyip küçük kuyudan dağ yoluna yeni girmiştik. Yolun sağında alevler gördüm. Hemen yolun solundaki boşluğa geçip arabayı durdurdum. Lastik yanıyordu. Etrafında bira şişeleri de bolcaydı. Belli ki şoförler keyif yapmışlar ve ısınmak için yaktıkları lastiği yanar durumda bırakıp sorumsuzca gitmişler.
Alevler benim boyumda…
İki metre ileride çam ağaçları…
Etrafıma baktım yan tarafa inşaat atıkları atmışlar. Ellerimle avuç avuç çimento kum çakıl karışımını alevlerin üzerine attım. Yaklaşık yarım saat uğraştım. Ter içinde kalmıştım. Arabamda su aradım. Ufak bir şişe su vardı. Hemen mola yerine, çay bahçesine gidip iki büyük bidon su alıp geri döndüm. Arada tek tük kalmış kozların üzerine döktüm. İyice sönmüştü. Baktım duman bile çıkmıyordu. Yorulmuştum ama zeytin, çam karışık canım ağaçları kurtarmıştım.
Dolayısıyla oralar, kaz dağları benimdi…Kimse itiraz etmedi şimdiye kadar, edemezdi…
Ben olmasaydım rüzgarla ateşe iki metre yakındaki ağaçlar tutuşacak, ben yandım sende yan diye yanan kozalaklarını arkadaşlarına fırlatacak, ne zaman söndürülecek ti? Kaç hektar kaç ağaç, kaç hayvan kül olacaktı Tanrı bilir.
Ayvacık tan çay molası yerine kadar bunu keyifle övünçle anlatır, sol tarafın yemyeşili sağ tarafın da deli mavisi arasında çayımızı da içtikten sonra Küçükkuyu ya inerken sol tarafta hala duran inşaat atıklarını gösterip işte burada başlıyordu yangın diye anlattıklarımı ispatlarım.
Kaz dağları benimdir.
Bakanı değil sultanı gelse kazdırmam oraları...
Bu konuya yapılan yorumları izlemek için
Mar.03